Jak poradzić sobie z lękiem separacyjnym u dziecka?

Etapy w nauce chodzenia dziecka
1 grudnia 2017
Czego należy unikać, by nauczyć dziecko prawidłowej postawy?
1 grudnia 2017

Jednym z najtrudniejszych etapów w rozwoju dziecka w wieku niemowlęcym przypada na okres od siódmego do jedenastego miesiąca życia i wiąże się z wystąpieniem lęku separacyjnego. Wówczas to więź między niemowlakiem, a jego mamą staje się na tyle silna, że każda chwila, gdy dziecko musi się rozstać ze swoją rodzicielką staje się dla niego wręcz nieznośna. Dla rodziców potrafi być to bardzo niepokojące i po prostu uciążliwe, ponieważ oznacza to, że nie można pociechy zostawić bez opieki mamy nawet na chwilę, bo natychmiast zaczyna płakać! Czasami oznacza to nawet, że bardzo trudno jest ją uśpić, bo przecież samo zamknięcie oczu oznacza, że mama staje się niewidoczna… O ile jednak lęk separacyjny jest zupełnie normalnym etapem w rozwoju dziecka, tak nie można zignorować jego symptomów, skoro zależy nam, by dziecko z czasem stało się bardziej samodzielne. Jest o tyle ważne, że w tym okresie dziecko zaczyna się bać innych ludzi, więc musimy zadbać o to, by mimo tego zaczęło rozwijać się społecznie.

Aby dobrze poradzić sobie z lękiem separacyjnym u dziecka, należy znaleźć złoty środek między zapewnieniem mu bezpieczeństwa i swobody. To pierwsze musimy zapewnić dziecku, spędzając z nim w miarę możliwości dużą ilość czasu, dlatego nie jest jeszcze wtedy wskazany powrót do pracy. Z drugiej jednak należy pozwolić pociechom na niezbędną odrobinę swobody, nie zostawiając ich przy tym samych. Pozwólmy więc dziecku pobyć chwilę w ramionach członków rodziny, by mogło się oswoić również z widokiem innych osób. Warto wypuścić je na chwilę z ramion również po to, by miało okazję w miarę możliwości zapoznać się z otoczeniem – oczywiście na oczach matki! Oczywiście z początku może być to dla niego bardzo trudne, dlatego należy stosować metodę małych kroczków.

To samo można zresztą powiedzieć o wprowadzaniu rozłąki. Z początku można dziecko zostawiać pod opieką innej osoby na nie dłużej niż pół godziny, później zaś można ten czas stopniowo wydłużać. Nigdy nie należy wychodzić z mieszkania bez pożegnania: zawsze pamiętajmy, by przed wyjściem powiedzieć dziecku, że teraz musimy wyjść, ale za jakiś czas wrócimy. Jeżeli będziemy konsekwentni, a zarazem delikatni, dziecko w końcu zrozumie, że rozłąka z mamą jest niezbędna. Jest to pierwszy etap, w którym dziecko nabiera samodzielności i kompetencji społecznych, dlatego absolutnie nie można go zaniedbać!